Ouroboros

Opis filmu

„Kto dzisiaj wierzy w to, że wojnom da się położyć kres? Nikt, nawet pacyfiści.” – mówi Susan Sontag w książce „Widok cudzego cierpienia”, której słowa wprowadzać mogą do całości twórczości Basmy al-Sharif – palestyńskiej artystki i filmowczyni, urodzonej w Kuwejcie, mieszkającej w Berlinie. Ta bezpaństwowość właśnie naznaczyła jej artystyczne działania, które wędrując od Bliskiego Wschodu przez Europę aż do Ameryki Północnej analizują kolonialne dziedzictwo, jego współczesne formy i cykliczność politycznych konfliktów. Filmowy esej „Ouroboros” (2017) to hołd dla Strefy Gazy, z którą artystka związana jest osobiście i której życie, rozwój i upadanie obserwowała, tak odwiedzając bliskich, jak z perspektywy osoby z diaspory. Figura uroborosa – węża z ogonem w pysku, który nieustannie pożerając własny ogon, jednocześnie się z siebie odradza – staje się symbolem niekończącego się cyklu zapominania i pamięci, destrukcji i odbudowy Gazy. Podążając przez wybrane przez al-Sharif na podstawie wywiadów, researchu czy filmowych i artystycznych inspiracji lokacje, poszukiwane są odpowiedzi na pytania, co symbolizują obrazy cywilizacji – w kontekście historii, współczesności, ale również naszej pozycji i zasobu wiedzy, skojarzeń, idei, jak mówi sama artystka.