Pan Lazhar

Opis filmu

Traktujemy dzieci, jak odpady radioaktywne! – mówi jeden z bohaterów oscarowego „Pana Lazhara”. Chodzi o trzymanie podopiecznych na emocjonalny i fizyczny dystans. Żadnego dotykania, żadnych uścisków, żadnych pocałunków, to podstawowa zasada, jakiej powinien trzymać się nauczyciel. Nawet najsłuszniejsze zasady i najbardziej zasadnicze reguły nie chronią jednak ani dzieci ani dorosłych przed smutkiem, dramatami, poczuciem odrzucenia. A raczej zostawiają ich zupełnie samych w obliczu problemów i najtrudniejszych spraw. Tak dzieje się w kanadyjskiej podstawówce z filmu Falardeau; gdzie w jednej z klas wiesza się uwielbiana przez dzieci nauczycielka. Szkoła ma jeden sposób na traumę: oddanie całej sprawy w ręce psychologa i nie poruszanie z uczniami tematu samobójstwa. I wtedy zjawia się pan Lazhar, Algierczyk, który gotów jest zastąpić zmarłą nauczycielkę. I rozmawiać z dziećmi w sposób, w jaki nikt z nimi nie rozmawia. Rodzice jednej z dziewczynek natychmiast przywołują go do porządku: - Przestań wychowywać naszą córkę, zacznij ją uczyć! Pan Lazhar powstał w oparciu o sztukę “Bachir Lazhar” Évelyne de la Chenelière, ale jest jej luźną adaptacją. To, co najbardziej interesowało Falardeau to perspektywa obcego, imigranta, który ze swoim doświadczeniem wchodzi w sam środek systemu edukacji, przestrzeni, w której kształtowane są postawy – także wobec odmienności. Obecność pana Lazhara sprawia, że sposób postępowania przyjęty w szkole przestaje wydawać się jedynie słuszny. Falardeau przypomina, że imigrant to nie z gruntu podejrzany intruz, który chce coś dostać; przybysz też może nas wiele nauczyć. Wspaniały algierski aktor, komik i autor, Mohamed Fellag, który za rolę Lazhara otrzymał między innymi kanadyjskiego Oscara dla najlepszego aktora, doskonale rozumie sytuację swojego bohatera. On też opuścił swój kraj, w połowie lat 90., po tym, jak podczas jego występu eksplodowała bomba. Dziś mieszka we Francji.