Kroniki życia sowieckiej klasy średniej w latach 1961–1988. Reżyser, montując film, wykorzystał 5 tys. godzin kronik i 20 tys. zdjęć. Stworzył imponujący rozmachem zapis radzieckiej rzeczywistości ze wszystkimi jej tajemnicami. To los milionów szarych obywateli, zawieszonych pomiędzy klasą robotniczą a czerwoną nomenklaturą. Początkowy brak pieniędzy, na który nikt nie zwraca uwagi – takie są przywileje młodości – zamienia się w małą stabilizację. Mieszkańcy ZSRR obrastają w kryształy, telewizory, dywany. Kariera naukowa oznacza częstą zmianę zamieszkania – m.in. w bloku położonym samotnie pośrodku stepu. Choć życie w Związku Sowieckim oznaczało izolację od świata, nie mogła być ona całkowita. Wybuchają spory o Beatlesów, oskarżanych o szerzenie zgorszenia. Film umożliwia nam spojrzenie na rzeczywistość, która w opowieściach o imperium sowieckim zwykła nam umykać – zwykłe radości przeciętnych ludzi, zaskakująco podobnych do tych żyjących w innych krajach obozu socjalistycznego.
