Jest 1970 rok, Bernardo Bertolucci i jego bardzo młoda ekipa – niemal wszyscy około trzydziestki – realizują dla włoskiej telewizji adaptację zawiłego opowiadania Jorge Luisa Borgesa, "Temat zdrajcy i bohatera".
Po interesującym debiucie (Kostucha), kilku dokumentach oraz próbie kontestacji roku ’68 (Partner) realizacja projektu pozornie drugorzędnego okazuje się dla Bertolucciego punktem zwrotnym. Od tego momentu nic nie będzie takie jak wcześniej – ani dla niego, ani dla innych.
Swoboda języka filmowego, którą Strategia pająka zdumiewa – dziś wręcz niewiarygodna – stanie się wzorem i wyznaczy nowy sposób tworzenia kina w latach 70. XX wieku: świadomie śmiały, uparty i poetycki. Zdjęcia i światło (Vittorio Storaro), montaż (Roberto Perpignani), scenografia (Maria Paola Maino) wchodzą tu w wyjątkowy i niepowtarzalny rezonans, dzięki któremu wątki Borgesa odbijają echem dziesiątki inspiracji. Konformista, Ostatnie tango w Paryżu czy Wiek XX będą dla Bertolucciego stylistyczną kontynuacją tej niespodziewanej, a zarazem wzorcowej przygody twórczej. Odrestaurowana wersja Strategii pająka jest arcydziełem i hołdem dla tamtej pełnej pasji, rodzącej się epoki filmowej.
