Przezabawna komedia, która relacjonuje oparte na prawdziwych wydarzeniach zmagania mieszkańców kamienicy sprzeciwiających się eksmisji. Zubożałe rodziny skazane na walkę z tępą, brutalną władzą nie mają szans na zwycięstwo, ale zachowują nadzieję i godność do samego końca.
Film – niestroniący od absurdu, lekko surrealistyczny, a zarazem realistyczny – okazuje się nadal aktualną metaforą losu społeczeństw zdominowanych przez wszechmocne elity, w Ameryce Łacińskiej i nie tylko. Jednocześnie Strategia ślimaka pozostaje po dziś dzień najsłynniejszym filmem kolumbijskim, zarówno w kraju, jak i na świecie. Można powiedzieć, że komediodramat Cabrery stał się tym, czym dla literatury jest Sto lat samotności – perfekcyjnym, ponadczasowym obrazem stanu ducha kraju zbyt skomplikowanego i skonfliktowanego, aby ująć go w racjonalne ramy. Staromiejska kamienica w Bogocie mogłaby nazywać się Macondo.
