Druga po Tańcu rzeczywistości część cyklu, w którym Alejandro Jodorowsky opowiada o kolejnych etapach swojego długiego i barwnego życia. Tym razem jego filmowe alter ego wchodzi w okres dojrzewania, buntuje się przeciwko ojcu i opuszcza dom z zamiarem zostania poetą. W świecie artystycznej bohemy, gdzie zostaje przyjęty z otwartymi ramionami, czeka na niego wiele przygód i wrażeń: erotyczne uniesienia, spotkania z fascynującymi i groteskowymi postaciami, wizyty w niebezpiecznych spelunkach, a przede wszystkim twórcze poszukiwania i olśnienia. Tak jak w poprzednim filmie, Jodorowsky odrzuca poczciwy biograficzny realizm na rzecz hiperboli, metafory i fantazji, którą ogranicza tylko dość skromny budżet. Wieczna poezja jest szalonym i błazeńskim spektaklem, ale też nad wyraz wzruszającą psychodramą, w czasie której reżyser raz po raz osobiście pojawia się na ekranie, aby konfrontować się ze swoim młodszym wcieleniem.
Opracowanie: Piotr Mirski
