Zrealizowana w 1975 roku w Wytwórni Filmów Oświatowych Żywa Galeria była filmem składkowym, dokumentującym środowisko polskiej neoawangardy. Robakowski pisał o niej jako o zadaniu ryzykownym i obciążonym odpowiedzialnością: próbie „odkrycia mentalności aktualnie działających artystów” oraz ujawnienia ich świadomości artystycznej. Film stanowi rejestr interdyscyplinarnych działań – krótkich, intensywnych wypowiedzi artystycznych osiemnastu twórców, którzy w ściśle ograniczonym czasie półtorej minuty realizują własne działania, traktując kamerę jako pole bezpośredniej konfrontacji.
